Biogram w Indeksie Osobowym SSS

Barbara Kojer, ur. 21 IV 1927 w Wilnie, zm. 14 VII 1998 w Warszawie.

Była córką Władysława Antoniego (1900-1978), majora piechoty Wojska Polskiego, i Janiny ze Świderskich (1902-1991). Podczas II wojny światowej jako nastolatka wstąpiła w szeregi Armii Krajowej. W czasie konspiracji przeszła szkolenie sanitarne w Szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Walczyła w powstaniu warszawskim na Mokotowie, będąc łączniczką Zgrupowania Pułku "Baszta". Po upadku powstania była więziona w obozach jenieckich XI-A Altengrabow oraz Gross-Libars. Od 1973 na emeryturze.

Od IX 1980 w "S", członek Koła Kombatantów przy Delegaturze "S" Małopolska w Zakopanem.

Po 13 grudnia 1981 współpracowniczka Arcybiskupiego Komitetu Pomocy Więzionym i Internowanym Archidiecezji Krakowskiej, organizatorka wypoczynku na Podhalu dla działaczy podziemia, osób represjonowanych i ich rodzin. Największa była skala pomocy w 1983 r., gdy przyjęto na bezpłatne kwatery w Zakopanem i okolicznych wsiach co najmniej 267 osób, a w kolejnych latach 1984-1988 co najmniej 320 osób. Ta działalność zaangażowała dziesiątki rodzin z Podhala; powstawały nie tylko miejsca pomocy charytatywnej, ale także punkty kolportażowe bibuły i wydawnictw niezależnych, punkty kontaktowe dla opozycji i inne ważne funkcje. Barbara Kojer i współpracuje z nią rodziny wielokrotnie otrzymywali podziękowana od rodzin ale także od dostojników kościoła katolickiego, za to wielkie dzieło pomocy. Obszerny opis tej pomocy można znaleźć w książce "Zakopiańska Solidarność" Macieja Korkucia i Jarosława Szarka. Wyd. IPN Księgarnia Akademicka.

Uczestniczka głodówek protestacyjnych: w Gdańsku (1982), Warszawie i dwukrotnie w Krakowie-Bieżanowie (1985). Od 1982 współpracowniczka Tajnej Miejskiej Komisji "S" w Zakopanem. 1 V 1983 uczestniczka niezależnej manifestacji w Zakopanem. Od 1983 kolporterka na terenie Zakopanego wydawnictw podziemnych, m.in. pism "Baza", "CDN-Głos Wolnego Robotnika", "Kos", "Robotnik", "Tu Teraz", "Tygodnik Mazowsze", "Tygodnik Wojenny", "Wola", "Wyzwolenie", książek, znaczków poczt podziemnych, ulotek. 9 X 1985 po przeszukaniu mieszkania przewieziona do WUSW w Nowym Sączu, poddana wielogodzinnemu przesłuchaniu. Od 1986 członek Krajowej Komisji Interwencji i Praworządności "S"; 25-28 VIII 1988 uczestniczka Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach; w X 1988 inicjatorka, sygnatariuszka petycji do Sejmu PRL ws. wprowadzenia pluralizmu związkowego; 15 I 1989 członek Tymczasowego Międzyzakładowego Komitetu "S" na terenie Zakopanego i Gminy Tatrzańskiej, organizatorka poradnictwa prawnego dla odradzających się struktur zakładowych "S" w Nowym Targu i Zakopanem, od 4 V 1989 członek prezydium Tymczasowej Komisji Miejskiej "S" w Zakopanem - odpowiedzialna za pracę sekcji interwencji. 20-21 V 1989 reprezentantka KKIiP na Zjeździe Związkowców Litwy, 1989 uczestnik kampanii wyborczej KO "S" na Podhalu.

Odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami (1944); w latach 60. XX wieku została odznaczona Krzyżem Armii Krajowej przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. W 1982 roku odmówiła przyjęcia Warszawskiego Krzyża Powstańczego z rąk gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Natomiast w 2017 roku jej córka, Kinga Kamińska odmówiła przyjęcia Krzyża Wolności i Solidarności, przyznanego jej matce pośmiertnie przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę.

Do 27 IV 1984 rozpracowywana przez Wydz. III WUSW w Nowym Sączu w ramach SOR; 20 lub 30 XII 1988 - 11 I 1990 w ramach KE krypt. Filatelistka.

na podst. opr. Ewa Zając